"oost, west, thuis best"

Momenteel zijn we onze laatste uren in Australie (sydney) aan het beleven. Morgen om 14u nemen we het vliegtuig naar Parijs waar we 21 juli omstreeks 6u30 zullen aankomen. Gelukkig hebben we 9 maanden geleden Sydney (Sidonie uitgesproken door Aziaten :) in volle glorie gezien want het is hier koud en aan het gieten. Ik kijk al uit naar het mooi weer in Belgie (wie had dat gedacht dat ik dat ooit zou zeggen? :) Vanaf vrijdag zie ik iedereen terug, de vrijdag terug naar Joey's, sofa en tv, mama's eten, een eigen bed, ... Daar kijk ik wel naar uit.

Na Fraser Island gingen we met de de bus naar Noosa, dicht bij de Australische zoo. Het was de bedoeling de gratis bus daar naar de zoo te nemen, maar die was volgeboekt. Dan hebben we maar een auto gehuurd waarmee we na de zoo doorreden naar Brisbane. De zoo is de thuis van de befaamde Crocodile Hunter Steve Irwin. Hij was er wel niet maar de shows en de zoo zijn zeker de moeite. Het is trouwens een zoo waar ik voor de eerste keer met geen enkel beestje medelijden had. Bijna ieder dier heeft zijn oppasser en er wordt alles aan gedaan om het zo aangenaam en spannend mogelijk voor de beestjes te houden. Zo wordt er elke dag met de dieren gewandeld (zelfs met tijgers). Het grootste deel van de beesten waren Australisch en we beseften dat we het grootste deel van deze wel in het wild gezien hebben, ... niet slecht. Daarna hadden we een dagje in Brisbane. Het was weer even wennen om in een grootstad rond te (ver)dwalen en vrij stresserend om te rijden. Brisbane heeft mooie plaatsjes maar zag er door de regen ook maar een beetje triestig uit.

Vanuit Brisbane reden we (deze keer met de bus) naar Byron Bay. Byron Bay was voor mij persoonlijk een mooie afsluiter. We stonden op het meest oostelijke punt van Australie onder de vuurtoren met een schitterend uitzicht en dito weer. In de late namiddag gingen we met een motorboot (alleen al op die boot meevaren was zijn geld waard) walvissen spotten. Absoluut de intrigerendste beesten ooit! Je kan een 14 meter lange walvis zien zwemmen vanop ons kleine motorbootje en we hebben zelfs een walviskalf gezien! We hadden geluk en hebben er een paar van heel dichtbij gezien en dat bij een adembenemende zonsondergang.

Hierbij nadert mijn blog ook zijn einde ...
Bedankt aan alle lezers en fans van het eerste uur en erna.
Tot binnenkort !!!!!

"Met de jeep door het oerwoud"

Zondagmorgen vertrokken met ons groepje van 8 in een volgeladen jeep om drie dagen Fraser Island (grootste zandeiland ter wereld) te gaan verkennen. We reden altijd per twee jeeps (onze gehele groep was 17 mensen) en we kampeerden 2 nachten in een aboriginalgemeenschap. Van de acht mensen waren slechts drie chauffeurs, een meevaller, want het is plezant om eens door het zand te crossen. Ik ben zelfs (wel nogal cynisch) verkozen tot beste chauffeur. Het was alleszins spannender als ik reed want ik had ons bijna vast gereden in mul zand :) We reden op zandpaden door het regenwoud of op het strand. Zoals bij alle tours moet je een beetje geluk hebben met de groep. Zeker bij dit want er is geen gids om alles in goede banen te leiden. De groep was fantastisch en er zaten vijf Ieren bij ons in de auto. Ook de 'inwoners' van de ander jeep waren plezant en ze hadden twee gekke Duitsers waarmee we eens konden lachen (besluiten om te zwemmen waar haaien kunnen zitten, bijna uit de bocht vliegen of verloren lopen :) We zagen (naast veel zand) een meer met klaarhelder water. Echt fantastisch... overal waar je zwemt kun je de bodem zien en je kan het water drinken terwijl je zwemt. Er is zelfs niet veel leven in dat water omdat het 'te' proper is. Een ander meer was dan weer knalgroen. We lieten ons meedrijven in een kreek (waar weliswaar te weinig water in zat dus het was eigenlijk helemaal zo spannend niet ma toch...) Vanop het eiland kon je in de verte walvissen water zien spuiten en zie je dolfijnen zwemmen , haaien hebben we jammer genoeg niet gezien. Op het eiland was het wel opletten geblazen voor dingo's (wilde honden) en moest het afval en het eten 's nachts altijd in de jeep in plaats van op het dak. We hebben een viertal dingo's gezien. Deze kunnen gevaarlijk zijn, dus ik ben toch maar geen aaitje gaan geven. (en nee ik ga er geen mee naar huis nemen :) Oh ja, we hebben ook nog een slangetje gezien (de eerste van dichtbij).

Terug in Hervey bay hebben we gisterenavond nog tot in de vroege uurtjes gefeest en vandaag hebben we 'een dagje vakantie' :) genomen.

Morgen trekken we weer verder naar Noosa en van daaruit gaan we naar de Australische zoo waar Crocodile Hunter Steve Irwin (he Nick? :) zijn showtje geeft. Daarna is Brisbane en Byron Bay aan de beurt en dan terug in Sydney om het vliegtuig te nemen om op reis te gaan in Belgie :)

" Zeil je voor het eerst ... "

In Airlie Beach ligt de Tallarook III aangemeerd. Op het kleine zeilschipje brachten we 3 dagen en twee nachten door. Bij het zien van het vaartuig kan niemand vermoeden dat er 24 man (en vrouw) op past... krap maar dat lukte wel (david en ik hadden zelfs een "prive-suite" :) Vooraleer in te schepen gingen we eerst nog lunchen met een oude bekende, namelijk onze gidse van in Tasmanie die nu hier toeristen naar de mooie plaatsjes leidt. De Tallarook bracht ons naar de Whitsunday eilanden (een eilandengroep van een 74-tal kleine eilandjes). Daar zagen we een strand die verdiend de zevende plaats inneemt van meeste gefotografeerde plaatsen op de wereld. Voor de rest hebben we gesnorkeld en ge-scubadive-d. Bij het duiken heb ik wel een beetje gepanikeerd met het ademen onder water. Ik heb toen hand in hand met de instructeur gedoken en toen kon de paniek vlug plaats maken voor verwondering.... precies een documentaire op national geographic. Een hele andere onderwaterwereld van kleurrijk koraal en visjes tot enorme vissen en ... kwallen :) We moesten een speciaal pak dragen om het water in te gaan omdat sommigen soorten dodelijk kunnen zijn. We hebben tussen zwermen (weliswaar onschuldige) kwalletjes gesnorkeld, maar je bent toch niet echt op je gemak :) Vanop de boot kon je trouwens ook waterschildpadden in het water zien.

Ik heb er ook ontdekt dat ik niet met zeebenen geboren ben. Wanneer de oceaan een beetje te woest werd, zat ik toch maar wat bleekjes naar de horizon te staren. Maar het was het waard. En zeer belangrijk... het eten was er lekker!

Ondertussen zijn we reeds in Hervey Bay en morgen vertrekken we met een jeep voor 10 man naar het grootste zandeiland ter wereld namelijk Fraser Island.

groetjes xxx

"rushen langs de oostkust"

Na Townsville namen we de ferry naar magnetic island. Een groen, heuvelachtig, klein eilandje met prachtige stranden. We hebben er gewandeld, gesnorkeld, beestjes gespot en mijn verjaardag gevierd. Een uitgebreid ontbijt met een heuse verjaardagstaart van David en Siegfried, tickets voor pukkelpop, schitterend weer, palmbomen, strand, hoge golven, koala's... Het kan slechter :) Ik miste wel familie en vrienden. Bedankt trouwens voor de vele felicitaties.

Na vier dagen op het eiland en een dag op de bus kwamen we aan in Cairns. Daar huurden we een auto (uhum, zeg maar autootje) voor twee dagen om de streek ten noorden van Cairns (cape tribulation) te verkennen. Daar zagen we een heel ander stukje natuur dan wat we al gezien hebben: veel groen, subtropisch regenwoud en prachtige stranden. Het is hier wel ondertussen winter geworden en halverwege de twintig graden. Het links! rijden zelf viel wel mee. Ze hebben maar een keer fuck you gedaan en er heeft maar een bus moeten stoppen omdat ik aan de rechterkant een parking opreed :) Ik heb ook een paar keer geruitenwist in plaats van gepinkt :) Maar we leven nog allemaal en de rit lans de stranden en door regenwoud was prachtig. We kampeerden ook op een camping in the middle of nowhere. (ons autotje waande zich zowaar een 4x4 toen we er naartoe reden).

Na het inleveren van het kleine, witte autootje gingen David en ik raften. Met een groep van 15 en twee gidsen wandelden we een uur door het regenwoud om daar de Barron River op te gaan. Het waren sportrafts voor twee personen. Bij elke rapid (watervalachtige stroomversnellingen) kregen we instructies van de gidsen. Ik had niet echt schrik... tot onze eerste rapid. Na amper een meter of zo zaten we al vast tussen twee rotsen en werd de raft langzaam aan onder de rots gezogen door de kracht van het water. De gids kon uiteindelijk tot bij ons geraken om de raft los te trekken, maar toen werden we weer onder die rots gezogen. Na een tweede poging kwam de raft dan toch los maar deden we de rest van de rapid achterwaarts. We waren nog maar de derde boot maar de anderen waren al zeer onder de indruk van onze kunsten :) Er waren er wel die beter deden dan ons... zo waren er twee japanse meisjes bij wie het altijd misliep. Zo was er de moeilijkste rapid (heel toepasselijk rollercoaster genaamd) waarin ze kapseisden en een van de meisjes kwam vast te zitten met haar been tussen twee rotsen. De andere negen rapids hebben we wel goed kunnen afleggen, met de bijhorende adrenalinestoten en veel stress :) Een machtige ervaring ...

We hebben een planning opgesteld om toch zo veel mogelijk nog te kunnen zien langs de oostkust. Het gaat vooruit ... Ondertussen hebben we ook reeds drie dagen op een zeilschip doorgebracht maar daarover binnenkort meer :)

"terug toerist"

Een 10tal dagen geleden is ons toeristenleven weer gestart met een 3daagse tour naar Kakadu national park. Met een grote jeep - een kruising tussen een amfibievoertuig en de pausmobiel - verkenden we met 11 anderen het park ter grootte van belgie. Het uitzicht en de zonsondergang over de wetlands was prachtig: een uitgestrekte groene vlakte overstroomd met water, af en toe een boompje en bergen in de verte. (Er was zelfs een regenboog) De aboriginal kunst die al eeuwen lang op de rotsen staat, is echt boeiend. Het is niet echt kunst, het diende namelijk om kennis over te brengen aan de jongere generatie. Het is meer als een soort schoolbord maar dan met krijt die niet kan uitgeveegd worden. Ze maakten ook verschillende tekeningen over elkaar, soms met verschillende eeuwen ertussen in. We hebben ook met een klein motorbootje een billabong (poel) gaan verkennen op krokodillen en vogels. 's nacht overnachtten we op een matrasje met een muskietennet over onder de blote hemel. De muggen eten je echt op wanneer het donker wordt, een lange broek en lange mouwen zijn echt nodig en veel anti-insecten spul.

De rest van de dagen hebben we vooral veel gezwommen in watervalletjes en meertjes en een aantal goeie wandelingen gemaakt. De indrukwekkendste waterval was een 30tal meter hoog die uit verschillende plateaus bestond die in elkaar overlopen. op elk van die plateaus en beneden aan de waterval kan je zwemmen. Echt zalig en er was slechts 1 procent kans op krokodillen. (ze halen de krokodillen eruit voor het begin van het toeristenseizoen) Maar ik heb het toch uitgegild iedere keer als ik een boomblaadje voelde of een steen of de gids die plots je voeten vastpakt terwijl aan het zwemmen. Het was wel heel veel rijden over zandpaadjes omdat het zo groot is en het meeste dat je ziet langs de baan is droog en verdord omdat het daar midden in het droogseizoen is. Tussendoor zie je wel kangoeroes en zelfs een walibi met een joey (baby kangoeroe) die in de buidel aan het drinken, emu's, koeien op uitgetrekte weilanden, prachtige roofvogels, papegaaien en kleine veelkleurige vogeltjes. En dan kom je plots weer op een oase van groen uit tussen de verdorde stukken en watervalletjes, echt verwonderlijk.

Van het boekingskantoor hadden we een 1dagtour gratis gekregen naar een kleiner maar even mooi nationaal park niet zo ver van Darwin. Een gekregen paard kijk je niet in de bek ma toch... (het boekingskantoor wist dat we het eerder hebben op kamperen en koken op een kampvuur en jeeps en toch beetje avontuur) We werden 's morgen opgehaald door een kanjer van een bus (wel met airco en goeie zetels) waar we dus de jongste (meer dan 40 jaar jonger zelfs :) waren van de meer dan dertig passagiers ! We mochten zelfs een heuse bushwalk doen van 20 minuutjes op een aangelegd pad. Het zwemmen in de waterval was wel heel plezant. (je krijgt wel een beetje een sunparksgevoel met al de mensen die er waren en een reddingsboei naast de poel :) Ook deden we een jumping crocidile cruise waar vanuit een boot krokodillen gevoederd worden in het wild. Bijna onzichtbaar komen ze aangezwonnen en springen dan een paar meter de lucht in. Het hoogtepunt van de tour! Die prehistorische beesten van soms 6 meter lang zijn echt indrukwekkend. Ook werden de havikken gevoederd die met topsnelheid en wendbaarheid de boot omsingelen voor een stukje brood. Verder hebben wel nog veel mooie watervallen gezien en reuze-termieten-hopen van drie keer mijn (bescheiden) lengte , dus zeker geen spijt van deze tour...

Ondertussen zijn we 3300 en 46 uur op de bus verder in Townsville (in Queensland) aan de Oostkust van Australie. Een heel ander stukje natuur aan de oostkust namelijk veel witte stranden aan azuurblauw water met koraalriffen en veel vissen , perfect om onze laatste weken in door te brengen :). Morgen vertrekken we voor vier dagen naar een eilandje (magnetic island) hier voor de kust van Townsville.

Groetjes en tot binnenkort !

" Bye bye Darwin "

We zijn ondertussen in onze laatste dagen Darwin beland. Alhoewel ik het werken wel niet zo zal missen :) , is het toch met een beetje spijt in het hart dat ik tegen ons vertrek volgende zaterdag aankijk. Zaterdag vertrekken we op een vierdaagse tour door de nationale parken Kakadu en Litchfield. Woensdag (21/6) vertrekken we dan naar Queensland om de oostkust af te schuimen...

Vorig weekend heb ik mijn job in de Deck Bar opgezegd. Deze week was dus vrij relaxed met dagelijks werken van 8 tot 15u. En nog beter, nu een lekker lang verlengd weekend om Darwin nog wat verder te ontdekken en foto's te trekken. Dat is iets wat je altijd uitstelt als je ergens langer bent (de 'ik-doe-het-later-wel' mentaliteit) en uiteindlijk eindig je met honderd foto's van ergens waar je een dag geweest bent en bijna geen van de plaatsten waar je echt lang verblijft :) . (jaja, toeristen zijn toch een speciaal soort) Het werk aan de universiteit is gemakkelijk en plezant. Meestal sta ik aan de sandwichbar belegde broodjes te maken. Wel een beetje anders dan bij ons want het beleg komt op gewone 'stutjes' (voor de oningewijden in het Westvlaamse dialect: boterhammen). Maar ze hebben ook veel gefrituurde dingen en voor de lunch warm eten die ik dan moet inscheppen voor de intellectuele mensen :). En het beste daaraan is dat alle restjes naar Stuart park (waar we wonen) verhuizen. Ik moet zeggen dat David en ik hier wel al goed gegeten hebben :) Australie heeft geen nationale keuken maar wel staat vast dat het hier om gezonde carnivoren gaat. Zo is er altijd Roast (lam, koe of zwijn) met gravy (vleessaus) die ze ook tussen broodjes eten en eten ze in de voormiddag al gefrituurde kip en van die vettigheden (in de plaats van een boterkoek of zo). De collega's en de betalingen zijn zeer vriendelijk, ik heb dus wel geluk met die job. Nog twee dagen te gaan, woensdag stop ik daar...

Ondertussen in de Wisdom Bar werkt David nog altijd als kitchenhand. En hij is er wel goed in geworden (wat ik niet betreur :). Zijn verhaal komt vast wel op zijn eigen blog maar hij heeft het daar wel naar zijn goesting.

Siegfried is uiteindelijk toch geen bomen gaan snoeien. (niet zeker van goeie betalingen en steeds opnieuw werd de datum uitgesteld) Hij gaat elke avond afwassen in een sjiek restaurant. Overdag verdient hij een centje bij met af en toe een granalenboot (of haaien) te gaan legen. Hij is al gebruind als een echte dokwerker. Hij heeft wel pech gehad want in de hostel waar hij verblijft, is er in de kamer ingebroken en is hij een 400 euro gestolen. Echt schandalig, niet te doen.

Darwin heeft alles wat een stad moet hebben, maar dan zonder een stadsmentaliteit. Iedereen is hier vriendelijk en met een 'no worries' mentaliteit. Het is ook vrij klein waardoor je gemakkelijk veel mensen leert kennen. Het uitgaansleven speelt zich af in 1 straat (waar de Wisdom en Deck bar ook is). En ik moet zeggen dat er veel gefeest wordt onder de backpackers. We zijn hier een paar keer uit geweest, niet overdreven want meestal waren we aan het werken en alcohol is hier echt duur. In onze shared accomodation zijn er een aantal mensen bij gekomen. Een koppel uit Birmingham, een tourgids hier in een jumping croc cruise die krokodillen voedert en nog een ander meiske haar lief is bij haar komen inwonen. Stuk voor stuk plezante mensen en het begint er wel een gezellige boel te worden. En we hebben nu ook een ping pong tafel :) En het weer is echt zaaallliiiiggg. Ik heb net een ferme valling een beetje verwerkt en eigenlijk wel belachelijk... want het is hier echt wel lekker weer. Het is hier overdag meestal rond de dertig graden maar 's nachts kan het wel afkoelen tot een graad of 16 (vandaar de verkoudheid :). En als ik hier al verkouden word, wat gaat dat dan zijn in Belgie :)

Oh ja, nog een weetje... we zullen Darwin ook kunnen bewonderen op het grote scherm. Baz Luhrmann's Mr Nice Guy filmt een hollywoodverhaal over de bombardementen tijdens de tweede wereldoorlog (door de japanners) op Darwin met Nicole Kidman in de hoofdrol. Ze beginnen wel pas te filmen in oktober dus het is toch wel nog efkes wachten...

P.S.: Gelukkige vaderdag aan alle papa's !!! (en vooral aan de mijnen)

"geen nieuws is goed nieuws"

In mijn geval toch. Ik heb ondertussen een tweede jobke bijgevonden aan de Darwinse universiteit. Nee, geen professor of assistent... maar in de kantine :) Ondertussen werk ik nog een drietal keer per week 's avonds in de Deck Bar om mijn opgelopen verlies in de eerste weken enigszins te compenseren. De vrijdag is het wel een beetje lastig om meer dan 16 uur te werken op een dag :) Onder het motto geen nieuws is goed nieuws ga ik nu al afsluiten maar binnenkort meer ...